Dział Beskidzki

Sebastian Korczyk

Legendarna północna ściana Borowiny i gdzieś tam w niej... ja - z żołądkiem rozszerzonym od sałatki, karpi, barszczu, uszek oraz ciasta.
Sądzę, że dochowałem zwykłej staranności pomiaru, zarazem nie mam wrażenia, żebym poruszał się szczególnie szybko. Mimo to muszę zakomunikować: uzyskałem najlepszy rezultat, jaki od początku istnienia Pucharu ktokolwiek wybiegał na Borowinie.

Na zdjęciu: meta i zachaszczony wylot trasy.

Sebastian Korczyk

Skoro wczoraj powiedziało się "P", dziś należało powiedzieć "Ł". W godzinach popołudniowych zaatakowałem więc Łazka. Na szczycie czekały mnie łaty starego śniegu i konsternacja w reakcji na akt wandalizmu, którego dopuściła się jakaś anonimowa dłoń: oto usunięto tabliczkę z nazwą szczytu i wysokością, a była to przecież jedna z piękniejszych i porządniejszych samowolek znakarskich w polskich Beskidach! Na tle innej tego rodzaju działalności (prowadzonej choćby w rejonie Palenicy) wypadała naprawdę dobrze. Przejrzałem teren w pobliżu drzewa ze sterczącymi dwoma gwoździami, lecz, niestety, nie odnalazłem cennego artefaktu. Dlatego za pośrednictwem strony SBB apeluję do osoby, która zdjęła ów znak o jego powtórny montaż!
No i kolejna niespodzianka: zarejestrowałem dzisiaj mój najlepszy osobisty czas na Łazku - nie tylko w bieżącym sezonie, ale kiedykolwiek (czyli, konkretnie, od 2010 roku). Może to kwestia dość komfortowej temperatury?

Na zdjęciu: grudniowe niebo na południowym zachodzie oglądane z przełęczy między Łazkiem i Czuplem.

Sebastian Korczyk

Solowy podbieg przedświąteczny plus mała przebieżka po grzbiecie. Okazało się, że szlak na odcinku "wertykalnym" został zniwelowany przez maszynę (powstała też nowa droga w bok); spulchniona w ten sposób i na dodatek niezmrożona ziemia nie dawała butom optymalnego oparcia.
Trudno to racjonalnie wyjaśnić, ale niespodziewanie pobiłem na palenickiej trasie swój tegoroczny rekord.

Zdjęcia brak, bo padła mi bateria w telefonie.

Agnieszka Wróbel
Jarosław Ornicz - Osoba Towarzysząca (znawca rytów naskalnych)
Jerzy Pukowski
Rafał Konior
Adam Kucharczyk
Jakub Krajewski
Jerzy Ganszer

Pod Trzema Kopcami odbyły się klubowe manewry z ratownictwa lawinowego. Był wspaniały widok na Tatry, część osób działała na nartach. Potem dołączył do nas Jarosław Ornicz.

W latach 80 XX-ego wieku ówczesna Sekcja Archeologiczna Speleoklubu Bielsko-Biała podczas swojej działalności w tym masywie w sprawozdaniach klubowych opisała ryt naskalny "Jacek". W internecie przeczytał o tym J. Ornicz i skontaktował się z nami. Zaowocowało to opisywaną akcją. Przy rycie dowiedzieliśmy się dużo "ciekawostek" związanych z nim - powiązanie z gwiazdami, strony świata, przesilenia roczne itp. Zwrócono nam uwagę, że nazwa powinna brzmieć "Jurek". Wykład zrobił na nas duże wrażenie i niniejszym składamy podziękowania prelegentowi za "naświetlenie sprawy".

Należy nadmienić, że spadkobiercą Sekcji Archeologicznej jest obecnie działająca Sekcja Kultury Historii Materialnej przy Speleoklubie Bielsko-Biała.

Możliwe, że spotkanie zaowocuje wykładem na jednym ze spotkań Sekcji. 

Góra Trzy Kopce (opracowanie skopiowane z działu "Artykuły" na stronie J.G.):

Jedna z najdłuższych jaskiń Polskich Karpat Fliszowych znajduje się w górze o nazwie Trzy Kopce (Beskid Śląski). Na szczycie dalej są trzy kopce - choć zarośnięte i słabo widoczne - jest to miejsce, w którym od kilkuset lat zbiegają się trzy granice. Kiedyś była tu nawet granica państwowa między Polską (Koroną) - Państwo Łodygowickie a Komorą Bielską - Lasy Dóbr Księcia Sułkowskiego (na północy) - formalnie należących do Czech, a potem do Austrii, na południowym - wschodzie rozciągała się Komora Cieszyńska (formalnie należąca również do Czech a potem do Austrii). W tej chwili na szczycie zbiegają się granice między Szczyrkiem, Brenną i Wapienicą (formalnie Bielskiem).