Poniżej część oficjalnego zaproszenia:

Biwak Zimowy  12 styczeń 2013 - Zaproszenie

Biwak organizuje Speleoklub Bielsko-Biała dla "szerokich mas społecznych". To nie jest wycieczka, formuła jest "luźna". Osoby ukrywające się nie będą wymieniane z imienia i nazwiska - tylko ten fakt powinny zgłosić. Zaproszenie można rozsyłać, lecz uprasza się o nie umieszczanie na stałe w internecie. Zapraszamy wszystkie opcje polityczne, bez względu na kolor "myśli"! 

Na spotkaniu są dwie rzeczy wspólne:

1. Przemówienie o godzinie 22.00

2. Grupowe zdjęcie pozowane o godzinie 9.00 dnia następnego

Spotykamy się wieczorem na przełęczy między Halą Śmietanową a Policą w Beskidzie Żywieckim.

Uwagi dodatkowe:

Na spotkaniu nie ma kierownika

Każdy jedzie na własną odpowiedzialność!

Uwaga - po spotkaniu nie ma zostać żadnego po nas śladu - jest to bardzo istotne. Szanujmy nasze góry!

{webgallery}

{/webgallery}

Hejo!
 
 Było super!!! dla mnie to niezapomniane przeżycie i ten pierwszy raz na skiturach w lesie długo pozostanie w mojej pamięci. Ostatecznie oczywiście liczy się fakt, że w całości dotarłam do domu (uświadomiła mi to dopiero Beti, mówiąc "fajnie było i wszyscy żyjemy....").
 Długo będę pamiętała:
 Początek podejścia był bardzo przyjemny, całkiem fajna oświetlona trasa na Mosorny Groń, nowe narty spisywały się znakomicie. Pełna sił szłam do przodu jak burza (przynajmniej tak mi się wydawało), potem całkiem miły przesmyk przez las, aż do momentu stromego podejścia - tu podjęłam walkę ze zmęczeniem i gdyby nie Paweł, który dzielnie asekurował moje poczynani to pewno z 77 razy zsunęłabym się w tył. Po dotarciu na miejsce i rozbiciu namiotu (specjalne podziękowania dla Marka, który widząc moje fizyczne wyniszczenie podjął się w pojedynkę tego wyzwania), ja w tym czasie uzupełniałam brakujące płyny, znieczuliłam się grzanym winem z ogniska i nawiązywałam  towarzyskie znajomości z przybyszami.
 Nastała noc, ogarniało mnie zmęczenie a temperatura spadała. Udałam się do namiotu i rozpoczęłam przygotowania do spania: 7 warstw ubrań to zdecydowania za mało gdy nie masz puchowego śpiwora. Budziłam się co jakiś czas bo nie czułam stóp, a gdy udawało mi się zasnąć nawiedzał mnie jeden sen: szukam farelki aby ogrzać stopy, a gdy już ją znajduję to okazuje się, że jest zepsuta lub, że zamiast ciepłym to nawiewa zimnym powietrzem i tak szukałam farelki do rana...
 Obudziłam się i owinęłam stopy puchową kurtką z nadzieją, że odzyskam w nich czucie - po 20 minutach wiedziałam juz, że będę chodzić:)
 Teraz czekał mnie zjazd na dół - od samego początku wiedziałam, że nie będzie łatwo - niestety potwierdziło się... Pomimo przeszkód przeżycia były nieziemskie. Piękno (przyrody oczywiście) wokół było zachwycające i nie zniechęca mnie do kolejnych wypraw i biwaków nawet to, że na krótkim odcinku w obawie o własne życie musiałam zdjąć narty (okazało się, że trasa przez las - a właściwie brak trasy, to coś o wiele trudniejszego niż wyratrakowane nartostrady).
 
 Bardzo mi się podobało!
 
 Agnieszka Wróbel