Sylwia Solarczyk - Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego
Paweł Chrobak - Speleoklub Tatrzański
Kamil Polański
Krzysztof Borgieł

Ostatnimi czasy sporo robiliśmy dla jaskiń. Tym razem uznaliśmy, że zrobimy coś dla siebie. Powstał zatem pomysł akcji sportowo-poręczowo-poznawczej. Chociaż nikt się nie ścigał to pomimo odwiedzin w partiach nam nieznanych, wszystko poszło zaskakująco sprawnie.
Wędrówka do otworu przez Świstówki zaskakująco szybko za sprawą betonów powierzchniowych. Odliczając czas na ubranie raków i próbę odzysku liny pod otwór dotarliśmy po 1h i 47 minutach.

WAŻNA UWAGA:
W zimie zalecamy podchodzić na wprost lub nawet nieco od prawej strony (patrząć na linę). Za równo w tym jak i zeszłym roku zdarzało się, że zjeżdżały lawinki na lewo od liny (są naoczni świadkowie).

Odkopanie iglo nie zajęło wiele czasu. Gdyby natomiast wiatr był nieco mniejszy to prażące mocno słońce mogłoby nas zniechęcić do zejścia pod ziemię. Na szczęście wiało zimnem więc ruszyliśmy w czeluści. Rura wyjątkowo dobrze rozjeżdżona z dużą ilością miejsca na barki i biodra. Poręczowanie bardzo szybkie więc Suchy Biwak osiągamy w bardzo dobrym czasie. Popas, odpoczynek i ruszamy w nieznane. Wpierw sporo ciągów poziomych (zlustrowanych przez nas przed dwoma tygodniami). Po kilkudziesięciu metrach zaczynają się tzw. Białe Kaskady i mnóstwo odcinków linowych w górę. Fragment ten jak dla nas bajeczny. Lejące się woda (trzymająca się nieco z boku), sporo kaskad z jeziorkami i ciekawe formacje skalne to jest to czego nam było trzeba. Powyżej BK miały być Salki Naukowców, Czarny Komin i tak dalej i tak dalej...
Proszę nas nie oceniać, ale przyznajemy, że nie wiemy gdzie dotarliśmy. Osiągnęliśmy na pewno jakieś miejsce biwakowe, a kilka lin wyżej stwierdziliśmy brak kontynuacji ciągów. Skonsultowaliśmy nasze doświadczenia z kimś kto tam bywał i wyszło, że to jakieś niegrzeczne ciągi równoległe (na dokumentacji nie widać). Przyjdzie nam pójść tam znowu co wcale nas nie smuci bo jest tam ładnie. Ważnym momentem akcji było gotowanie i spożywanie herbatki na ww. biwaku i rozmowy o tematyce mocno matrymonialnej. Droga w dół zajęła 35 min - jak to po sznurku. Po wyjściu na powierzchnię stwierdziliśmy ciemność i srogi wiatr. Dobrze, że mamy to iglo...
Czas pod ziemią to koło 7.5h, a deniwelacja szacunkowo +/-550-600 m


Sylwia wykonała serię pięknych zdjęć z czego jedno można oglądać w miniaturce.