Mirjam Widmer- AGS Regensdorf
Waldemar Makoś - AGS Regensdorf
Martyna Michalska - Speleoklub Bielsko-Biała , AGS Regensdorf

Wycieczka z koleżanką z naszego szwajcarskiego klubu AGS, która robi naprawdę świetne zdjęcia!
W ramach jej pomysłu na sesję fotograficzną w Hölloch — jaskini krasowej, drugiej pod względem długości w Europie — zeszliśmy jedynie do jej imiennej części, Widmergang. Pomagaliśmy tam przy ustawianiu lamp błyskowych, aby mogła stworzyć swoją sztukę.

Jeśli ktoś jest zainteresowany jej twórczością, więcej prac można znaleźć na stronie:
https://www.mirjam-widmer.ch/

Podczas wycieczki udało nam się również zobaczyć przy pracy geologów, którzy badają poziom ścierania w jaskini. Hölloch jest bardzo dokładnie badana i obserwowana przez Szwajcarów, a jednocześnie cały czas prowadzone są tam prace eksploracyjne.

Bardzo ciekawa przygoda — choć muszę przyznać, że strasznie zmarzłam przez to ciągłe trzymanie lamp błyskowych! ?

21.09.2024 Sobota

Dzięki przypadkowemu poznaniu Mirjam Widmer na jej wystawie fotografii jaskiniowej (polecam sprawdzić piękne zdjęcia! www.mirjamwidmer.com) w Adliswil zostaliśmy zaproszeni na coroczne jesienne spotkanie zorganizowane w tym roku przez klub AGS Regensdorf w Wildhaus w Szwajcarii. Przyjechaliśmy dosyć późno, ale zdążyliśmy na Apero i Gala Dinner i jeszcze jeden wykład o archeologii i poszukiwaniu znalezisk w jaskiniach. Przejmowaliśmy się, że jako jedyni nie szwajcarskojęzyczni będziemy bardzo odosobnieni, ale w ogóle tak nie było! Zostaliśmy bardzo ciepło przyjęci i wprowadzeni w środowisko. Po raz kolejny kluby jaskiniowe pokazały mi jak fajnych ludzi zrzeszają. Od razu dostaliśmy pełno zaproszeń na inne wycieczki oraz wszyscy chcieli nam pomóc.

22.09.2024 Niedziela

Wcześnie rano towarzystwo zebrało się na wspólne śniadanko, aby potem rozdzielić się na kilka zorganizowanych wcześniej wycieczek i wypraw jaskiniowych. Były poważne jaskinie ze sprzętem, oraz wycieczki pod wodospad dla rodzin z dziećmi. Niestety nie mogliśmy iść do poważniejszej jaskini, ponieważ nie mamy tu sprzętu, ale za to zabrano nas do jaskini Räuberhöhle. Jaskinia ma 214 metrów i jest dosyć ciasna, ma piękne wejście w lesie w cudownej dolince. Widzieliśmy kilka nacieków, osad z mleczka wapiennego oraz kilka ciekawostek geologicznych. Na sam koniec nie chcieliśmy wychodzić i jeszcze jeden kolega Lukas przewspinał wszystkie możliwe zakamarki, a my za nim(no może nie wszędzie, czasem było za ciasno..:p). Bardzo fajna 3-4 godzinna wycieczka z lekkim podejściem. No i nasza pierwsza szwajcarska jaskinia! Czekamy na inne wyprawy :)

Waldemar Makoś 
Martyna Michalska

Chociaż miał to być głównie wyjazd wspinaczkowo - turystyczny to, w ramach chwilowo złej pogody, znaleźliśmy na słynnych, niezawodnych Mapach.Cz jaskinię, o której muszę napisać sprawozdanie, bo może ktoś się zainspiruje będąc na Majorce. Ponieważ jedną z najpopularniejszych tu wycieczek jest Cuevas del Drach, które są niesamowicie piękne, ale jednocześnie można doznać lekkiego szoku jakie tłumy może pomieścić jedna jaskinia, to już w smoczej grocie można zauważyć, że Baleary mają dużo do zaoferowania. Będąc w Alcúdii i patrząc na Mapy.Cz, Cap des Pinar i Cap de Menorca od razu przyciągają wzrok poszukiwacza wycieczek, a tu proszę jeszcze kryją cudne jaskinie! Niesamowite podejście, a raczej zejście do jaskini jest dosyć strome, ale dobrze oznaczone i wydawało mi się jakbyśmy schodzili do samego morza, już samo to może zachęcić! Uwaga przy zbyt intensywnych deszczach zejście może być bardzo śliskie i błotniste. Za to nagroda w postaci cudownych nacieków, kolumn, draperii, organów no cudo! Tutaj mapka :http://www.mallorcaverde.es/imagenes/mapa-topografico-espeleo/cova-tancada.htm. Bardzo łatwa jaskinia i są nawet zrobione schodki (okazało się, że lokalny klub zabiera tutaj turystów na wycieczki za opłatą). Polecam na krótką 3 godzinną wycieczkę. :) PS.  Niedaleko jest też bardzo fajne ukryte muzeum sztuki Sa Bassa Blanca.

Bartek Golik
Piechocki Łukasz
Martyna Michalska

W niedzielę wyjechaliśmy o zabójczej 6 rano, aby jakoś wykorzystać kolejny deszczowy dzień tej wiosny. W planie nasza ulubiona, chyba najczęściej odwiedzana piękna Jaskinia Czarna! Podejście jak zawsze srogie, ale przynajmniej jest blisko. Pod otworem, trochę zwlekając z wejściem, dochodzi do nas nowy, liczny kurs z Krakowa, dlatego by nie było opóźnień szybko przebieramy się i wskakujemy do dziury. :) Czeka nas bardzo ładna wycieczka do jak zwykle zachwycających Partii Królewskich. Każdy z nas zalicza trochę wspinaczki i poręczowania. Łukasz pokazuje nam swój sposób na Trawers Herkulesa, który przypada nam do gustu. Nie obywa się bez przygód i ponownego dziwnego zaginięcia krótkiej liny, która na szczęście! zaraz się odnajduje, byśmy mogli bezpiecznie zjechać "na złodzieja" z Partii Królewskich. Słysząc głosy.. i myśląc, że to jednak kurs z Krakowa zdecydował się iść dalej, okazuje się, że na dole ze Szmaragdowego Jeziorka gramoli się jeszcze kurs z Poznania! Po krótkiej wymianie zdań dowiadujemy się, że robią Trawers Czarnej i pytając, gdzie śpimy w Zakopanym, zazdroszczą nam krótkiej odległości z Bielska- Białej w Tatry, którą czasem zapominam doceniać! Naliczam cztery nadal śpiące nietoperze. Popandemiczna słabość odcisnęła na mnie swe szpony więc Bartek i Łukasz, wyciągają mnie z tego wszystkiego wspinając się do otworu nr 2, chwała im! Więc czeka nas jeszcze tylko cudowny 40 metrowy zjazd ze skałki. Oczywiście miało padać do 17, ale pogodzie się zmieniło i już w mżawce, a potem w deszczu, ale z uśmiechem na twarzy po udanej akcji, schodzimy w dół. Udało się nawet zakupić serki. Do następnego ! :) 

Martyna Michalska
Alan Jackson
Ben Armstrong
Stephen Fordyce
David Butler
Gabriel Kinzler

 Niggly Cave najgłębsza jaskinia Australii -395m. Część systemu Junee Florentine w parku Mount Field. Odkryta w 1990 roku przez Nicka & Ly, którzy to nazwali ją od połączenia swoich imion Niggly. Około 12 km jaskini z czego 5 odkryty w przeciągu ostatnich 4 lat przez grupę 12 grotołazów z klubu Southern Tasmanian Caverneers. Najgłębszy komin ma ponad 190m nazwano go The Black Super Giant. W maju 2019 Stephen Fordyce, Alan Jackson, Gabriel Kinzler, Serena Williams odkryli połączenie z Growling Swallet.

Nasza wyprawa rozpoczęła się w czwartek 12.12.2019. Pierwsza grupa wyjechała rano, a ja razem z Alanem dotarliśmy późnym popołudniem po półtora godzinnej jeździe z Hobart do miasteczka Maydena najbliżej położonego parku Mount Field. Do otworu trudno dostać się bez kogoś kto zna drogę, gdyż trzeba przedzierać się przez Tasmański las deszczowy, pokonując dosyć spore powalone drzewa. Alan jako botanik z wykształcenia douczył mnie pokazując mi wszystkie rodzaje tutejszych paproci. Weszliśmy do jaskini około godziny 8, aby być na bazie po trzech godzinach. Rozkładam płachty i łóżko. Tutaj spędzę kolejne 3 noce. Pobudka niezbyt wcześnie rano, zaczynamy wspinaczkę. Przejście wąskimi pasażami do tyrolki nad wodospadem, gdzie przez pożyczony sprzęt popełniam błąd i jadę na zbyt długiej lonży. To plusy i minusy podróżowania bez własnego sprzętu. Na szczęście tyrolka nie była zbyt długa i udaje mi się przeciągnąć się na rękach na drugą stronę. Następnie przechodzimy przez dosyć ciasny pasaż Wietnamski i dochodzimy do skrzyżowania Atlantis. W jednym ze strumieni chłopaki dzień wcześniej umieścili swoją nową zabawkę, czyli detektor barwnika, który wcześniej wypuścili w innej jaskini Boulder Jenga. Magiczne światła pokazują nam, że istnieje prawdopodobieństwo, że te dwie jaskinie też są połączone.

Ben i Gabriel poprowadzili nową drogę nad partiami Atlantis i odkryli nowe pionowe partie jaskini. W tym samym czasie Steve przenurkował północno-zachodnią część jaskini. 15 godzin trudnego techniczne nurkowania. 4 wąskie syfony na głębokości -350m przez nieznane partie. Przyznam, że po tym jak wróciliśmy na bazę, a Steve długo nie wracał z samotnej wyprawy miałam już przed oczami najczarniejsze wizje. Dlatego nikt się nawet nie zdenerwował, gdy o północy obudził nas piosenką o ptakach.

Następnego dnia planem jest wycieczka do Mother of Gods, ale jak się okazuje przez dłuższą niepogodę na Tasmanii partie te są zalane. Dlatego postanowiliśmy odhaczyć parę zadań z listy i sprawdzić kolejne korytarze. Razem skończyło się na około 750 m nowo odkrytych partii jaskini. Czterodniowy biwak w jaskini to dotychczas najdłuższy na jakim byłam. Szczegółowa organizacja, lista zadań, nowe zabawki technologiczne, bardzo dobra znajomość jaskini i nawet dopracowany system toaletowy świadczą o tym, że chłopaki nie robią tego pierwszy raz, a projekt Niggly Cave jest prawie na ukończeniu.

Wyszliśmy w niedzielę 14.12.2019 zmęczeni i szczęśliwi, że jednak coś udało się odkryć. Przyznam, że wspinaczka kominem 190m dała mi w kość, zwłaszcza, że dotychczasowe jaskinie, w których byłam na Tasmanii nie były aż tak wymagające. Przy wyjściu korytarz Tiger Tooth z wystającymi twardszymi kamieniami wydaje si ciągnąć w nieskończoność i zapewnił mi ramiona niebieskie od ilości siniaków przez co może niekoniecznie pojawię się na plaży na święta, albo w sumie czemu nie! ?

Zdjęcia Richard Bugg : https://richardbugg.zenfolio.com/p314679785

Team 4

Martyna Michalska
Gabriel Kinzler – prowadzący moją grupę
Greg Tunnock
Liz McCutcheon
Catherine Hemley
Richard Bugg
Chris Sharples – Southern Tasmanian Caverneers prezes
Cathie & Dave Plowman – Northern Tasmanian Caverneers prezes
Alan Jackson - organizator
Stephen Fordyce
Karina Anders
Janice March
Steve Jacobs
Bob Pennington
Plus 39 innych grotołazów z Tasmanii oraz z klubu z Victorii, Adelaide i Uniwersyteckiego Klubu z Melbourne.

Jaskinia Growling Swallet ( czyli Gruchającej Jaskółki) to obecnie najgłębsza jaskinia w Australii (395 metrów). Może ktoś słyszał, że dokładnie w miesiąc mojego przyjazdu na Tasmanię tutejsi koledzy nurkowie/grotołazi odnaleźli połączenie między jaskiniami Niggly i Growling Swallet Cave nadając temu systemowi miano najgłębszego w Australii. Poszukiwania połączenia trwały od początku XX wieku, a nurek Stephen Fordyce musiał przepłynąć ponad 250 metrów horyzontalnie i 12 metrów pionowo, aby je odnaleźć. Jaskinia  znajduje się w Parku Narodowym Mt Field w systemie Junee-Florentine wraz z około 600 innych jaskiń, wieloma jeszcze nieodkrytymi.

Głównym celem tej wyprawy były ćwiczenia z ratownictwa jaskiniowego. Dopiero co przeprowadziłam się na lato do Hobart i ledwie skontaktowałam się z tutejszym klubem STC (znowu z pomocą klubu NTC z Launceston) i już miałam szczęście załapać się na wielkie wydarzenie przygotowywane od zeszłego roku. Myśląc „ćwiczenia z ratownictwa” miałam obraz w głowie wiszenia na linach i doszkalania się z technik używania bloczków. Jednak okazał się to być dużo dłuższy dzień niż przypuszczałam.. A jako, że była to sobota to nie byłam super wyspana.

Przybyło 51 osób grotołazów, medyków i nawet doszkalała się policja. Organizacyjnie jestem pod wrażeniem, głównie zasługą tego jest Alan Jackson, który podzielił nas na grupy i rozdał wszystkim mapki z zaznaczoną stacją i rozpis tego, co mniej więcej mamy zrobić, a prowadzący grupy już wiedzieli resztę. Każda grupa miała także radio do komunikowania się i zdawania raportów z bazą na powierzchni, która wszystko notowała.

Weszliśmy o godzinie 11 rano, a wyszliśmy o północy. Przeszliśmy przez International Chamber oraz partie zwane Cascades, aby dotrzeć do miejsca, które mój team miał przygotować do ćwiczeń.  Partie głębiej nazwano Glowworm Chamber ze względu na święcące w ciemności robaki, które głównie przesiadują na suficie. Jest to bardzo ciekawe zjawisko, gdyż robaki te niczym pająki zastawiają długie nici, a ich odwłoki świecą na zielono, aby przyciągnąć pożywienie. Magia!

Trochę było zimno, bo czekaliśmy w wodzie, aż wszyscy skończą przygotowywać swoje stanowiska. I w końcu Chris Sharples prezes (ufając swoim kolegom z klubu) zgłosił się jako ochotnik, do wyniesienia go na noszach z dna 350 metrowej jaskini. Nigdy nie mogłam sobie wyobrazić jak wygląda akcja ratunkowa, ale po tym weekendzie już wiem wszystko! Abstrakcyjny obraz 50 osób zajmujących się jedną osoba na noszach i wciąż pomimo przygotowań i krótkiej odległości od otworu do samochodów i tak zajęło nam to 12 godzin. Aż strach myśleć o prawdziwym wypadku..

Mam marzenie, aby zorganizować takie ćwiczenie w naszym klubie :)