Agnieszka Adamczyk
Michał Ormanin – Osoba Towarzysząca
Tomasz Rozmej – AKW Kotłownia /Lublin/
Piotr Sztaba – instruktor PZA

Pod koniec letniego sezonu taternickiego uznałam, że zima w Tatrach trwa stanowczo zbyt długo, aby jej wspinaczkowo nie wykorzystywać. Nie ukończyłam kursów wymaganych do uczestnictwa w zimowym kursie taternickim, ale na szczęście udało mi się zakwalifikować na taki kurs na podstawie wykazu przejść letnich. Razem ze mną w Betlejemce stawili się Tomek oraz Michał. Naszymi pierwszymi krokami w lodzie i mikście kierował instruktor PZA Piotr Sztaba. Podczas naszego tygodnia spędzonego w Tatrach udało nam się sprawdzić swoje siły w różnych warunkach pogodowych – od wysokich, powodujących roztopy temperatur w okolicach zera do kilkunastostopniowego mrozu w ostatnim dniu. Dwa dni spędziliśmy w Białej Wodzie trenując wspinaczkę w lodzie. Koło schroniska na Łysej Polanie odbyły się nietypowe, bo nocne ćwiczenia z wkręcania śrub lodowych oraz tworzenia ucha Abałakowa wraz z przeprowadzeniem testów jego wytrzymałości pod obciążeniem trzech osób. Podczas kursu uczyliśmy się jak asekurować się zimą, przetrenowaliśmy użycie ABC lawinowego oraz hamowanie czekanem. Wysłuchaliśmy także wykładów o lawinach, niebezpieczeństwach w górach, aklimatyzacji, objawach choroby wysokogórskiej oraz praktyce postępowania w przypadku odmrożeń.

Wykaz przejść kursowych:
Warianty z Przebieralni – Mały Zawrat (M3+)
Kochańczyk (M3+/M4)
WHP 33 – Świnica Zachodnia (WI3, śnieg 70^O)
Żebro Rzepeckich na Granatach (M4)
Pierwszy wyciąg północny lewej części Laboratorium (M4+/M5)
Lodospady:
Lód na Zachradkach (WI4) – nauka, pierwsze próby na wędkę
Pierwszy Uśmiech (WI4) – prowadzenie.

Miałem przyjemność brać udział w tegorocznych Kolosach.  Nasze dokonania zostały docenione przez kapitułę i otrzymaliśmy wyróżnienie za odkrycie jaskini Niedźwiedziej Górnej i Hardej.

Impreza fajna dużo niesamowitych prezentacji i ludzi z pasją. A no i generalnie było dużo ludzi :) Hala mogąca pomieścić ponad 4 tys. osób szybko się zapełniła i kolejka oczekujących na wejście miała na oko 300 m długości :)

Jedyny minus to to że strasznie pizgało. Zimno mają na tej północy, nie to co u nas na Ślonsku :)

1. Adam Marcinków
2. Jakub Krajewski
3. Paweł Kasperkiewicz
4. Beata Michalska-Kasperkiewicz
5. Michał Ganszer
6. Jerzy Pukowski
7. Zdzisław Grabl
8. Agnieszka Wróbel
9. Jerzy Ganszer

Ze Słonej Wody wszyscy wyszliśmy wspólnie na szczyt Małej Babiej Góry. Zdjęcie wykonano przed szczytem zachowując kolejność składu uczestników /od lewej/ - ostatni zrobił zdjęcie. Jako ciekawostkę można podać, że słońce nam świeciło ponad 2 godziny i było bardzo ciepło. Na Małej Babiej Górze podzieliśmy się na dwie grupy - grupa "A" Adam, Paweł, Beata, Michał, Jerzy G - podążyła do schroniska, po czym w drodze powrotnej na przełęczy Brona powtórnie podzielono się na "grupę szybszą" - Beata, Paweł i grupę "ataku szczytowego" Michała, Adama i Jerzego G. Kiedy grupa "A" odpoczywała w schronisku grupa "B" pod przewodnictwem prezesa dotarła do Brony, gdzie podzieliła się na "grupę szybką - Zdzisław i Agnieszka i grupę "ataku szczytowego" - Jerzego P., Jakuba.

W tym dniu na szczycie stanęły 4 osoby. Osoby z grupy "A" , które stanęły na szczycie osiągnęły 1411 m, przewyższenia! Wszystkie cztery grupy w sposób bardzo sprawny dojechały do schroniska w Słonej Wodzie, gdzie raczyły się różnego rodzajami trunków. Agnieszka chwaliła się, że wpadła do śniegu po samą brodę.

W schronisku na Markowych Szczawinach jest wypożyczalnia sprzętu zimowego - w spisie nie występują tam narty, a natomiast występują raki ! - wiadomo, że chodząc w czymś takim jak jest mało śniegu niszczy się rośliny i uszkadza skały - może by wprowadzić zakaz używania tak niebezpiecznych i mało ekologicznych rzeczy!  

Uwagi dodatkowe - oficjalnie porządkujące powyższe sprawozdanie. Wszystko co zostało powyżej napisane jest fikcją literacką. Mimo, że Babia Góra jest bardzo popularna wśród narciarzy to rzeczą oczywistą jest, że wszyscy narty powinni nosić  na plecach - bo bardzo tak niewątpliwie jest bezpieczniej i wygodniej. A za kilka lat z rozrzewnieniem będziemy wspominać o tych pięknych siermiężnych czasach !