Sprawozdania (4950)
piątek, 25 wrzesień 2026 19:51
2026.09.25 Beskid Mały - Wyjazd sekcji Archeologicznej przy Speleoklubie Bielsko-Biała
Napisał Jerzy Ganszer
Beata Burdynowska - Weteran
Eugeniusz Foltyn - Były Członek Sekcji Archeologicznej
Jerzy Ganszer
Wykonano inwentaryzację kręgów kamiennych w masywie Potrójnej.
Eugeniusz Foltyn - Były Członek Sekcji Archeologicznej
Jerzy Ganszer
Wykonano inwentaryzację kręgów kamiennych w masywie Potrójnej.
Dział:
Sport i turystyka
Jerzy Pukowski
Jerzy Ganszer
Jaskinia ma długość 96 m i 7,55 deniwelacji. W końcowej sali jest puszka do dokonywania wpisów. W tym roku byliśmy pierwszą ekipą.
Na powierzchni autor sprawozdania uczestniczył w Pucharze 12 Wzniesień.
A w drodze w dół napotkaliśmy bardzo wysokie drzewo, w planie mamy zmierzenie wysokości tego okazu.
Jerzy Ganszer
Jaskinia ma długość 96 m i 7,55 deniwelacji. W końcowej sali jest puszka do dokonywania wpisów. W tym roku byliśmy pierwszą ekipą.
Na powierzchni autor sprawozdania uczestniczył w Pucharze 12 Wzniesień.
A w drodze w dół napotkaliśmy bardzo wysokie drzewo, w planie mamy zmierzenie wysokości tego okazu.
Dział:
Jaskinie i wyprawy
Piotr Gawlas pokazał ciekawe filmy i zdjęcia z wyjazdu jaskiniowego do Tajlandii.
Dział:
Życie klubu
środa, 23 wrzesień 2026 23:13
2026.09.22 Ekwador - Wyspy Galapagos Jaskinia el Chato
Napisał Jerzy Ganszer
Zdzisław Grebl + o.t.
Zwiedziliśmy jaskinię wulkaniczną El Chato.
W jaskini można spotkać dwa endemiczne gatunki sów i różne gatunki pająków.
Zwiedziliśmy jaskinię wulkaniczną El Chato.
W jaskini można spotkać dwa endemiczne gatunki sów i różne gatunki pająków.
Dział:
Jaskinie i wyprawy
Zdzisław Grebl + o.t.
Wyjście do schroniska Jose Rivas( 4860 m ) na wulkanie Cotopaxi. Partie szczytowe zamknięte ze względu na aktywność wulkanu. Wulkan ma jeden z nielicznych lodowców równikowych, którego dolna granica znajduje się na wysokości około 5000m n.p.m.
Wyjście do schroniska Jose Rivas( 4860 m ) na wulkanie Cotopaxi. Partie szczytowe zamknięte ze względu na aktywność wulkanu. Wulkan ma jeden z nielicznych lodowców równikowych, którego dolna granica znajduje się na wysokości około 5000m n.p.m.
Dział:
Sport i turystyka
piątek, 25 wrzesień 2026 15:26
2026.09.19 Ptasia Studnia - Komin Pustynna Burza, Sala Dantego
Napisał Maciej Jeziorski
Małgorzata Błaszczyk
Filip Pukmiel
Piotr „Kudłaty” Gawlas
Maciej Jeziorski
Nie da się ukryć — ta akcja należała do wybitnie rekreacyjnych. Wyspani, po solidnej zapiekance i kawie ze stacji, nim się obejrzeliśmy, a już na zegarze była 13:00, gdy wchodziliśmy do jaskini.
Podejście pod otwór górnym wariantem, przez mocno eksponowaną trawiastą półkę, jak zwykle dostarczyło nam zapierających dech w piersiach widoków i wrażeń. Dla Filipa było to z pewnością wyjątkowo ekscytujące przeżycie — zwłaszcza gdy metr od niego przemknął spadający kamień.
Dotarliśmy do Kominu Pustynna Burza, a w drodze powrotnej wstąpiliśmy jeszcze do Sali Dantego, by z góry rzucić okiem na Szczelinę Strzygi i Studnię Taty.
Z jaskini wyszliśmy po całkiem przyzwoitych 5 godzinach akcji pod ziemią. Zdążyliśmy nawet na zachód słońca, a to zwykle nie zdarza się nam zbyt często.
Dział:
Jaskinie i wyprawy
środa, 23 wrzesień 2026 16:58
2026.09.19 Jaskinie Jurajskie dla początkujących
Napisała Lana Svetličić
Jadwiga Szczechla - osoba towarzyszącą
Julia Mihwa - osoba towarzyszącą
Benjamin Kopiec - osoba towarzyszącą
Radosław Jędrzejczyk
Lana Svetličić
Dziś zabraliśmy z Radkiem rokujących alpinistów jaskiniowych, na ich pierwszą wycieczkę po jurajskich dziurach.
Na pierwszy strzał poszła Jaskinia Trzebniowska (J.Cz.II-04.22). Wszyscy radośnie niemal przebiegli trudności tej jaskini, aby móc podziwiać pozostałe tam nacieki. Kolejnym punktem programu była Jaskinia Księdza Borka (J.Cz.III-04.06). Tutaj przećwiczyliśmy najpierw na powierzchni, potem już w dziurze, zarówno zjeżdżanie w kluczu francuskim, jak i wspinanie po drabince speleologicznej. Z nowo pozyskanymi umiejętnościami progi i pochylnie jaskini nie stanowiły dla zespołu większego problemu, więc i ta jaskinia poszła nam dość sprawnie. Następnie mały przestój - miała być jedynie szybka przekąska na stacji, a skończyło się koniecznością wymiany opony. W okrojonym już zespole ruszyliśmy do kulminacyjnej dziury tego wyjazdu. Była nią oczywiście kochana przez wszystkich Jaskinia Berkowa (J.Cz.III-06.05). Choć było widać już zmęczenie zarówno na twarzach jak i w ruchach, to i w niej nie udało się nas zatrzymać na długo.
Wszyscy pomimo zmęczenia wrócili do domów zadowoleni. Można mieć nadzieję, że będą chcieli kontynuować swoją przygodę jaskiniową i kto wie, może dołączą do kursu taternictwa jaskiniowego za rok.
Julia Mihwa - osoba towarzyszącą
Benjamin Kopiec - osoba towarzyszącą
Radosław Jędrzejczyk
Lana Svetličić
Dziś zabraliśmy z Radkiem rokujących alpinistów jaskiniowych, na ich pierwszą wycieczkę po jurajskich dziurach.
Na pierwszy strzał poszła Jaskinia Trzebniowska (J.Cz.II-04.22). Wszyscy radośnie niemal przebiegli trudności tej jaskini, aby móc podziwiać pozostałe tam nacieki. Kolejnym punktem programu była Jaskinia Księdza Borka (J.Cz.III-04.06). Tutaj przećwiczyliśmy najpierw na powierzchni, potem już w dziurze, zarówno zjeżdżanie w kluczu francuskim, jak i wspinanie po drabince speleologicznej. Z nowo pozyskanymi umiejętnościami progi i pochylnie jaskini nie stanowiły dla zespołu większego problemu, więc i ta jaskinia poszła nam dość sprawnie. Następnie mały przestój - miała być jedynie szybka przekąska na stacji, a skończyło się koniecznością wymiany opony. W okrojonym już zespole ruszyliśmy do kulminacyjnej dziury tego wyjazdu. Była nią oczywiście kochana przez wszystkich Jaskinia Berkowa (J.Cz.III-06.05). Choć było widać już zmęczenie zarówno na twarzach jak i w ruchach, to i w niej nie udało się nas zatrzymać na długo.
Wszyscy pomimo zmęczenia wrócili do domów zadowoleni. Można mieć nadzieję, że będą chcieli kontynuować swoją przygodę jaskiniową i kto wie, może dołączą do kursu taternictwa jaskiniowego za rok.
Dział:
Jaskinie i wyprawy
Wanda Ganszer - Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała
Jerzy Ganszer
To jest jaskinia turystyczna na zachód od Pucka.
Jerzy Ganszer
To jest jaskinia turystyczna na zachód od Pucka.
Dział:
Sport i turystyka
Paweł Gądek
Tomasz Kochel
Weszliśmy na Mönch, górę w Alpach Berneńskich o wysokości 4107 m.
Z uwagi na nasz zaawansowany wiek wyjechaliśmy pociągiem na prawie 3500 m (Jungfraujoch), skąd spacerkiem udaliśmy się do pobliskiego schroniska na 3650 m, by następnego dnia wejść w miarę łatwo na szczyt.
O tej porze śnieżna grań prowadząca na szczyt jest już bardziej wąska i stroma, ale za to jest niewiele ludzi. Minęliśmy około 5 ekip.
Tomasz Kochel
Weszliśmy na Mönch, górę w Alpach Berneńskich o wysokości 4107 m.
Z uwagi na nasz zaawansowany wiek wyjechaliśmy pociągiem na prawie 3500 m (Jungfraujoch), skąd spacerkiem udaliśmy się do pobliskiego schroniska na 3650 m, by następnego dnia wejść w miarę łatwo na szczyt.
O tej porze śnieżna grań prowadząca na szczyt jest już bardziej wąska i stroma, ale za to jest niewiele ludzi. Minęliśmy około 5 ekip.
Dział:
Sport i turystyka
Michał Merta
Plan był dosyć ambitny, dokończyć przejście przez Pireneje od Morza Śródziemnego do Atlantyku, które rozpocząłem trzy lata temu i zakończyłem w Encamp w Andorze.
Plan był dosyć ambitny, dokończyć przejście przez Pireneje od Morza Śródziemnego do Atlantyku, które rozpocząłem trzy lata temu i zakończyłem w Encamp w Andorze.
Wtedy wystartowałem na przylądku Creus.
Przez ten łańcuch górski są przeprowadzone dwa szlaki transpirenejskie: po francuskiej stronie GR 10, który poprowadzony jest dosyć nisko, oraz GR 11 po hiszpańskiej, który przebiega znacznie wyżej, lecz często schodzi do miejscowości w dolinach.
Jest jeszcze jeden nieoficjalny szlak: HRP (Haute Route Pyrénéenne / Haute Randonnée Pyrénéenne), który wykorzystuje sieć istniejących szlaków i ścieżek, a w założeniu ma przebiegać możliwie jak najbliżej głównej grani między Atlantykiem a Morzem Śródziemnym. Pierwszy etap pokonałem szlakiem GR 11, teraz planowałem dokończyć przejście szlakiem HRP. No ale jak to w życiu bywa, planować to sobie można... W dzień mojego wylotu jakaś czeska awionetka wleciała w polską przestrzeń powietrzną bez zgłoszonego lotu i łączności radiowej.
Efekt był taki, że myśliwce sprowadzały ją na lotnisko w Balicach, z którego miałam lecieć. Zamknięta przestrzeń powietrzna, odwołane loty i chaos taki, że udało się znaleźć lot dopiero tydzień później. Datę wylotu musiałem przełożyć, niestety daty powrotu już nie mogłem. Jasne było, że do Atlantyku nie dotrę w tym czasie, zresztą to był plan i tak zuchwały. Postanowiłem, że niespiesznym krokiem udam się na zachód, na tyle niespiesznym, aby przypadkiem nie skończyć w miejscu, gdzie zaczynają się łagodne wzgórza Kraju Basków, aby chciało się wrócić i skończyć wędrówkę aż do oceanu. I jak to w przypowieści ZEN: "Kto wie, co jest dobre, a co złe, zobaczymy..." po początkowym rozczarowaniu okazało się, że wyszła z tego przyjemna, swobodna pirenejska łazęga. Generalnie obrałem kierunek zachodni, ale gdy stwierdziłem, że jest jakiś rejon warty zobaczenia, to zbaczałem. Wysokie Pireneje, choć liznąłem ich nieco w Andorze, okazały się bardzo wymagające kondycyjnie. Dzienna suma przewyższenia często wahała się między 2500-3000 metrów a pokonanie dziennie 25 km szlakiem HRP jest bardzo dobrym wynikiem. Gdy szlak na mapie jest oznaczony tylko kropeczkami prędkość spada do około 1 km/h i tak idąc w okół masywu Aneto udało mi się zrobić tylko 15 km przez cały dzień.
Pireneje są zróżnicowane geologiczne, piaskowce, granity i wapienie z dużą ilością jaskiń (kilka mijałem w bezpośrednim sąsiedztwie szlaku) Są to góry w których można poruszać się dosyć swobodnie obierając drogę wedle upodobań, jest tam bardzo dużo ścieżek poza znakowanymi szlakami. Szlaki GR są dobrze oznaczone ale nie zawsze możemy w związku tym spodziewać się ścieżki. Czasami jest to przeskakiwanie z głazu na głaz lub wyszukiwanie możliwości przejścia w luźnym rumoszu.
Biwakowanie poza parkami narodowymi jest dozwolone powyżej 2000 metrów, ale niewiele osób wydaje się tym przejmować. Można dosyć skutecznie odpocząć od telefonu bo zasięgu z reguły nie ma. Trzeba się liczyć z noszeniem żywności na 3-4 dni bo jeżeli trzymamy się HRP to sklepy są rzadko.
Turystów jednodniowych spotkałem tylko w Ordessie poza tym spotyka się głównie "hikerów" przemierzajacych którąś z transpirenejek.
Góry z jednej strony wydają się dzikie i niedostępne z drugiej strony co mi dosyć mocno psuło ich odbiór to wszechobecny wypas bydła. Głównie krów, koni i czasem owiec. Jest ich tak dużo, że trudno jest o widok falujacych na wietrze traw na halach lub jakiejkolwiek roślinności wysokogorskiej.
Zgryzione jest wszystko i prawie wszędzie. Wody jest dużo, ale takiej której by się człowiek nie obawiał nabrać do picia to już nie za bardzo . Nawet jak przechodziłem przez przełęcze 2800 m. To tam też było przez krowy nas...
Filtr do wody nie byłby głupim pomysłem.
Dopiero w regionie Aragon mam wrażenie iż było wypasu trochę mniej. To znaczy zdarzały się rejony gdzie go nie było i wtedy robiło sie cudownie.
No ale nie ma co narzekać, przynajmniej możemy docenić to co mamy w naszej części Karpat bo pod względem poziomu naturalności to nam Hiszpanie mogą pozazdrościć .
Podsumowując, odcinek który przeszedłem między Encamp a Torla-Ordesa transpirenejką i jeszcze do Sabiñánigo na autobus (takie pogórze 2000 m.) to około 280 km. 14 dni w górach.
Ceny żywności praktycznie takie jak u nas, cen noclegów nie podam, bo spałem głównie pod tarpem. Refugia z reguły mijałem w środku dnia.
Piwo w barach niestety droższe niż u nas, co nie powstrzymywało mnie od uzupełniania mikroelementów.
W porównaniu do mojej pierwszej wędrówki w tych górach to muszę stwierdzić, że ludzi było dużo. Pierwszym razem byłem na przełomie maja i czerwca, nie było nikogo, wtedy jednak zdarzało się brodzić po kolana w śniegu i zmagać się z kapryśną pogodą. Teraz 2 tygodnie lampy.
Była to piękna wysokogórska wędrówka, która będzie jeszcze miała, jak sądzę, swoją kontynuację.
Trochę się rozpisałem, ale pisząc to, jestem w autobusie do Bilbao i mając sporo czasu pomyślałem, że jest to dobry moment na podsumowanie na świeżo.
Dział:
Sport i turystyka
Więcej...
czwartek, 17 wrzesień 2026 11:35
2026.09.11-12 Szwajcaria Lagginhorn 4010 m.
Napisał Łukasz Piechocki
Martyna Michalska
Waldemar „Valdi” Makoś - AGS - Arbeitsgemeinschaft für Speläologie
Łukasz Piechocki
Iwona Pośpiech
Dojazd do doliny Saas Grund to jedna z najpiękniejszych tras samochodowych w Europie. Wjeżdżaliśmy autem na platformę kolejową! Pociąg przewiózł nas przez 15-kilometrowy tunel pod górą do Goppenstein, pokonaliśmy najwyżej położoną przełęcz w Szwajcarii – Furka (2 429 m npm) - miejsce kultowe dla fanów James’a Bonda, gdzie odbywał się pościg w filmie „Goldfinger”. Sceneria jest niesamowita. Trasa do schroniska Hochsaas Hut (3 142 m npm) prowadzi najpierw przez zielone, szwajcarskie, wypasane łąki z widoczkami na zaśnieżone szczyty gór, a następnie przez wielkie, płytowe głazy. Szliśmy dość intuicyjnie, szlaki wyznaczone były jedynie przez ułożone kopczyki. Trzeba było używać napędu na 4, ponieważ trudność Lagginhornu wyceniana jest na PD, miejscami II i III. Szczyt jest dość wąski, nie udało nam się wejść we czwórkę i zrobić porządnego, wspólnego zdjęcia pod metalowym krzyżem. Na szczycie grasują polscy księża i rozdają święcone medaliki (fakt nie fake). Z ciekawostek to - w schronisku zaobserwowałam, że Szwajcarzy jedzą zdrową, zieloną sałatkę przed posiłkiem głównym ( jak nie zjesz, to nie dostaniesz mięska).
Zejście do parkingu ciągnęło się w nieskończoność. Słychać było kamienne osuwiska. Martyna pięknie umieściła friendy w skale, Waldi asekurował nas, żebyśmy bezpiecznie mogli pokonać najtrudniejsze fragmenty trasy. Łukasz był szefem kuchni i zaopatrzeniowcem. A ja – smerfem marudą, zwłaszcza, że nie zdążyliśmy zjechać kolejką linową. Przez 3 dni zakwasy przypominały mi o tym, że to był mój ostatni 4 tysięcznik w życiu i naprawdę już nigdy więcej!
Świetna ekipa, udana pogoda, wysiłek i ŻYCIE JEST PIĘKNE!!! To, co… w przyszłym roku DOM?
Waldemar „Valdi” Makoś - AGS - Arbeitsgemeinschaft für Speläologie
Łukasz Piechocki
Iwona Pośpiech
Dojazd do doliny Saas Grund to jedna z najpiękniejszych tras samochodowych w Europie. Wjeżdżaliśmy autem na platformę kolejową! Pociąg przewiózł nas przez 15-kilometrowy tunel pod górą do Goppenstein, pokonaliśmy najwyżej położoną przełęcz w Szwajcarii – Furka (2 429 m npm) - miejsce kultowe dla fanów James’a Bonda, gdzie odbywał się pościg w filmie „Goldfinger”. Sceneria jest niesamowita. Trasa do schroniska Hochsaas Hut (3 142 m npm) prowadzi najpierw przez zielone, szwajcarskie, wypasane łąki z widoczkami na zaśnieżone szczyty gór, a następnie przez wielkie, płytowe głazy. Szliśmy dość intuicyjnie, szlaki wyznaczone były jedynie przez ułożone kopczyki. Trzeba było używać napędu na 4, ponieważ trudność Lagginhornu wyceniana jest na PD, miejscami II i III. Szczyt jest dość wąski, nie udało nam się wejść we czwórkę i zrobić porządnego, wspólnego zdjęcia pod metalowym krzyżem. Na szczycie grasują polscy księża i rozdają święcone medaliki (fakt nie fake). Z ciekawostek to - w schronisku zaobserwowałam, że Szwajcarzy jedzą zdrową, zieloną sałatkę przed posiłkiem głównym ( jak nie zjesz, to nie dostaniesz mięska).
Zejście do parkingu ciągnęło się w nieskończoność. Słychać było kamienne osuwiska. Martyna pięknie umieściła friendy w skale, Waldi asekurował nas, żebyśmy bezpiecznie mogli pokonać najtrudniejsze fragmenty trasy. Łukasz był szefem kuchni i zaopatrzeniowcem. A ja – smerfem marudą, zwłaszcza, że nie zdążyliśmy zjechać kolejką linową. Przez 3 dni zakwasy przypominały mi o tym, że to był mój ostatni 4 tysięcznik w życiu i naprawdę już nigdy więcej!
Świetna ekipa, udana pogoda, wysiłek i ŻYCIE JEST PIĘKNE!!! To, co… w przyszłym roku DOM?
Dział:
Sport i turystyka
Anna Stolarczyk - Sekcja Archeologiczna przy Speleoklubie Bielsko-Biała
Jerzy Pukowski
Rafał Konior - Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała
Jerzy Ganszer
Przeprowadzono eksploracje w kilku miejscach, bez wyraźnego rezultatu
J.G.
_________________________
Przebieg eksploracji: Przeprowadzono eksplorację w kilku miejscach, jednak bez wyraźnego rezultatu. W trakcie prac napotkano system nor, najprawdopodobniej należących do borsuka. O ich aktywnym użytkowaniu świadczą widoczne ślady obecności zwierzęcia oraz ściółka zgromadzona wewnątrz nor. Ściółka wygląda na przyniesioną przez zwierzę z doliny, ponieważ w bezpośrednim otoczeniu nor nie występuje trawa. System składa się z kilku nor zlokalizowanych w obrębie rowu. Przy ich budowie lub powiększaniu zwierzęta wykorzystały naturalne ułożenie kamieni. Wśród nich znajdują się również kamienie o dość dużych rozmiarach. Jedno z wejść do nory ma około 1,20 m szerokości i około 1,0 m wysokości.
A.S.
Jerzy Pukowski
Rafał Konior - Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała
Jerzy Ganszer
Przeprowadzono eksploracje w kilku miejscach, bez wyraźnego rezultatu
J.G.
_________________________
Przebieg eksploracji: Przeprowadzono eksplorację w kilku miejscach, jednak bez wyraźnego rezultatu. W trakcie prac napotkano system nor, najprawdopodobniej należących do borsuka. O ich aktywnym użytkowaniu świadczą widoczne ślady obecności zwierzęcia oraz ściółka zgromadzona wewnątrz nor. Ściółka wygląda na przyniesioną przez zwierzę z doliny, ponieważ w bezpośrednim otoczeniu nor nie występuje trawa. System składa się z kilku nor zlokalizowanych w obrębie rowu. Przy ich budowie lub powiększaniu zwierzęta wykorzystały naturalne ułożenie kamieni. Wśród nich znajdują się również kamienie o dość dużych rozmiarach. Jedno z wejść do nory ma około 1,20 m szerokości i około 1,0 m wysokości.
A.S.
Dział:
Sport i turystyka
Maciej Pawełczyk - Speleoklub Exotic,
Paweł Olszewski
Akcja turystyczno- kondycyjna w Dolinie Jaworowej. Ruszyliśmy zielonym szlakiem z Jaworzyny Tatrzańskiej i przeszliśmy ponad połowę trasy. Widoki super, pogoda dopisała.
Paweł Olszewski
Akcja turystyczno- kondycyjna w Dolinie Jaworowej. Ruszyliśmy zielonym szlakiem z Jaworzyny Tatrzańskiej i przeszliśmy ponad połowę trasy. Widoki super, pogoda dopisała.
Dział:
Sport i turystyka
Jerzy Pukowski
Katarzyna
Paweł Drzeniek - Speleoklub Tatrzański
Beata Burdynowska - Weteran
Jerzy Ganszer
To był intensywny trening. Zwiedzano również Jaskinie w Kościelcu I.
Kilka zdjęć - "kliknij"
Katarzyna
Paweł Drzeniek - Speleoklub Tatrzański
Beata Burdynowska - Weteran
Jerzy Ganszer
To był intensywny trening. Zwiedzano również Jaskinie w Kościelcu I.
Kilka zdjęć - "kliknij"
Dział:
Jaskinie i wyprawy