Oczywiście nie obyło się bez mojej ulubionej poza granicami Polski dyskusji, którą da się zrozumieć bez znajomości jakiegokolwiek języka:

• Qu'est ce que c’est?
• Shunt.
• ?
• Prusik.
• Aaa. :)

 

Pierwsze odcinki linowe, stosunkowo krótkie i proste, nawet duża liczba osób nie wywołała zakorkowania akcji. Alain, który szedł przede mną i który orientuje się w skali polskich Tatr zaśmiał się przed 14-metrową studzienką, że w Belgii to już duża i emocjonująca rzecz :) A gdy dojechaliśmy na sam dół okazało się, że w meandrze wzdłuż płynącej wąskim strumieniem strużki wody zalega kosmiczna wręcz ilość podeszczowego materiału i błota, które  aż wsysało kalosze. Potem mieliśmy do pokonania krótki odcinek podobny do naszej rury w miętusiej, tylko cały wypełniony błotem konsystencji czekolady. Oblepiło nas szczelnie od stóp do głów, więc gdy wyjęłam ze szpejarki czystą rolkę to o mało nie rozpętała się wojna na błotne kulki aby tylko jak najszybciej doprowadzić ją do prawidłowego stanu zabrudzenia. 

Uczestnicy bacznie patrzyli na moją reakcję tłumacząc, żebym nie zrażała się to belgijskich podziemi, bo jaskinie zwykle tak nie wyglądają. Ja natomiast bawiłam się jak dziecko i głośno śmiałam: z poziomu zabrudzenia kombinezonu, szpeju, ilości błota w butach i ślizgania po wszystkim i wszędzie. 

Po wyjściu czekał nas jeszcze poczęstunek z okazji urodzin jednej z belgijskich uczestniczek w iście francuskim stylu. Ja byłam kierowcą, więc proszę interpretować temat bez jakichkolwiek dwuznaczności i podtekstów. 

***